بنویسم؟
بنویسم؟ دیر به دیر میام واسه نوشتن!فقط هم گزارشی از اوضاع رشد و پیشرفت ترنج می نویسم .شاید هم از اوضاع خونه یا تینا.هدفم از درست کردن این وبلاگ خیلی بیشتر از اینا بود.و همین داره از ادامه کار ناامیدم میکنه!
مادر بودن (یا بهتر بگم مادر خوب بودن!)اصلا اسون نیست.مادر بودن مجبورت میکنه خیلی چیزها رو تجربه کنی!خیلی لحظه ها رو پشت سر بذاری : لحظه هایی سرشار از عشق...لذت... شادی...و همین طور لحظه هایی پرازخستگی...درد...درموندگی...غم ..و..و..و ...
اونقدر زیادن این احساسات و عواطف که نمیشه اونها رو بیان کرد.فقط باید باهاشون زندگی کرد!ولی...اونجور که من میبینم (شاید اشتباه دیدم!)مادرها لحظه های شادی و لذتشون رو با بقیه شریک میشن!ولحظه های تنهایی و غم و درموندگیشون رو واسه خودشون نگه می دارن.فقط خودشون...
تا حالا شده در پایان صحبت با اطرافیان و دوستان متوجه بشین که فقط از بچه ها حرف زدین؟ این که چه کارهایی می کنن-چه حرفهایی می زنن-چی باید واسشون بخرین-چی واسشون درست کنین-کجا ببرینشون-چطوری بهشون چیز یاد بدین...و هزار تا مورد دیگه صحبت که همش حول بچه ها می چرخه؟
واسه من که همیشه پیش میاد...اما
اما هر روزی که میگذره دغدغه هام از خنده و گریه و غذا و بازی و لباس و...بیشتر و بیشتر میشه.
اینجا رو درست کردم که از همین دغدغه ها بنویسم..از نگرانیهای یک مادر از اینده نامعلوم بچه های معصومی که فقط و فقط با مسئولیت ما به دنیا اومدن.از حرفهایی که دوست دارم به تینا بگم قبل از اینکه دیگه فرصتی برام نمونه .از عشقم به اونها و اینکه تنها ثمره عمرم هستن....و از خیلی چیزهای دیگه
ولی فعلا دارم لحظه های خوب مادر بودنو با بقیه سهیم میشم.شاید...وفقط شایداز این به بعد این جرات رو به خودم بدم که بقیه رو در تنهایی هام بپذیرم.
